Clostridium (C.) perfringens jest jednym z najczęstszych czynników etiologicznych zakażeń pokarmowych ludzi i zwierząt. Jego źródłem jest kał ptaków i ssaków, skąd trafia do gleby, pasz i żywności. Zachorowalność zwierząt na tle laseczek zgorzeli gazowej wynosi od 15 do 50%, a śmiertelność sięga nawet 100%. Jak dotąd opisano dwadzieścia toksyn i enzymów zewnątrzkomórkowych odpowiedzialnych za patogenezę zachorowań na tle tego gatunku. Drobnoustrój ten jest przyczyną zgorzeli gazowej i zatrucia pokarmowego ludzi oraz martwicowego zapalenia jelit, enterotoksemii i dyzenterii zwierząt. Do niedawna gatunek ten uznawany był za wrażliwy na większość substancji przeciwbakteryjnych (SPB), jednak długotrwałe stosowanie tych leków w profilaktyce i terapii zachorowań doprowadziło do narastania lekooporności również w obrębie tego gatunku. Dotychczas opisano geny oporności na tetracykliny, klindamycynę, erytromycynę, linkomycynę, bacytracynę i chloramfenikol. Geny warunkujące oporność znajdują się głównie na plazmidach (tetracykliny, linkomycyna, erytromycyna), chociaż opisano także geny chromosomalne (bacytracyna). Większość opornych szczepów C. perfringens posiada więcej niż jeden gen oporności w obrębie genomu, chociaż obecność już jednego genu wystarczy, aby cecha ta ujawniła się fenotypowo. Istnieją również szczepy posiadające geny oporności na różne grupy SPB jednocześnie (multiply antibiotic resistant, MAR). Oporność dotyczy najczęściej tetracyklin (10-75%), co jest związane z szerokim spektrum działania tej grupy antybiotyków i ich powszechnym stosowaniem u wielu gatunków zwierząt w terapii zachorowań wywoływanych przez różne rodzaje drobnoustrojów. Z uwagi na powszechność występowania C. perfringens w środowisku oraz jego duże znaczenie jako czynnika chorobotwórczego i wskaźnika higienicznego, coraz więcej uwagi poświęca się jego lekooporności. Celem badań była ocena oporności szczepów C. perfringens izolowanych z pasz.