Astrowirusy chociaż zidentyfikowane u drobiu grzebiącego już w latach 80-tych ubiegłego wieku wciąż w awiopatologii stanowią zagadkę. Wiązane są ze słabymi przyrostami masy ciała, stanami patologicznymi jelit (enteropatiami), zapaleniem nerek czy chorobą białych piskląt. Jednak podobne astrowirusy wielokrotnie izolowano także od ptaków klinicznie zdrowych. W populacji ptaków krąży wiele szczepów astrowirusowych niezwykle zróżnicowanych genetycznie/ antygenowo o nieznanej patogenności. W wielu przypadkach obecność astrowirusa nie jest wystarczająca do rozwoju stanu chorobowego, a subtelną równowagę pomiędzy zdrowiem i chorobą może przechylić wiele czynników, a ich działanie może być złożone. Może to być związane z jednoczesnym zakażeniem innymi patogenami, w szczególności wirusowymi, zmiennością szczepów wirusowych, czasem zakażenia, dawką zakaźną wirusa czy obecnością lub brakiem przeciwciał matczynych. Astrowirusy łatwo rozprzestrzeniają się przez kontakt bezpośredni lub pośredni, wydaje się, że niektóre z nich mogą przenosić się także drogą pionową.